بیوگرافی برونو فرناندز، بازیکن حرفه ای فوتبال اهل پرتغال

آشنایی با زندگینامه برونو فرناندز

چکیده ای از بیوگرافی برونو فرناندز :

نام کامل: برونو میگل بورخس فرناندز

تاریخ تولد: 8 سپتامبر 1994

محل تولد: مایا، پرتغال

قد: 1٫79 متر (5 فوت و 10 اینچ)

پست: هافبک  

زندگینامه برونو فرناندز :

برونو میگل بورخس فرناندز (زادهٔ 8 سپتامبر 1994) بازیکن حرفه ای فوتبال اهل پرتغال است که در پست هافبک برای باشگاه منچستر یونایتد در لیگ برتر انگلیس بازی می کند و کاپیتان این تیم است؛ همچنین عضو تیم ملی پرتغال می باشد.

فرناندز حرفهٔ خود را در نووارا، تیم دستهٔ دوم ایتالیا آغاز کرد، اما به زودی در سال 2013 به اودینزه در سری آ پیوست و سه سال بعد به سمپدوریا منتقل شد. پس از پنج سال حضور در ایتالیا، در سال 2017 با اسپورتینگ لیسبون قرارداد امضا کرد. او در سال های 2018 و 2019 به طور متوالی جام اتحادیه پرتغال (تاسا دا لیگا) را فتح کرد و همچنین جام حذفی پرتغال (تاسا د پرتغال) را به دست آورد.

این موفقیت ها سبب شد تا در هر دو فصل در تیم منتخب سال لیگ برتر پرتغال و همچنین به عنوان بازیکن سال این لیگ انتخاب شود. در فصل 2018–2019، او با ثبت 33 گل در تمام رقابت ها، رکورد بیشترین گل زده توسط یک هافبک پرتغالی و همچنین بیشترین گل زده توسط یک هافبک در اروپا در یک فصل را به نام خود ثبت کرد.

در ژانویهٔ 2020، فرناندز با مبلغ اولیهٔ 55 میلیون یورو (معادل 47 میلیون پوند) به منچستر یونایتد پیوست و در آن زمان دومین بازیکن گران قیمت پرتغالی تاریخ لیگ داخلی این کشور لقب گرفت. او به سرعت به بازیکنی کلیدی در منچستر یونایتد تبدیل شد و در پنج سال بعدی بیش از 250 بازی برای این باشگاه انجام داد.

در مجموع، او جام حذفی انگلیس (اف ای کاپ) و جام اتحادیه (ای اف ال کاپ) را فتح کرد؛ همچنین در رسیدن تیم به فینال لیگ اروپا در سال های 2021 و 2025 و فینال جام حذفی در سال 2023 نقش داشت. در سطح فردی، در سال 2020 جایزهٔ بازیکن سال مردان انجمن نویسندگان فوتبال را دریافت کرد و در فصل های 2019–2020 و 2024–2025 آقای گل لیگ اروپا شد.

فرناندز سابقهٔ حضور در رده های پایهٔ تیم ملی پرتغال را دارد و در سطوح زیر 19 سال، زیر 20 سال، زیر 21 سال و زیر 23 سال برای کشورش به میدان رفته است. او در المپیک تابستانی 2016 نیز نمایندهٔ پرتغال بود. نخستین بازی ملی بزرگسالان خود را در سال 2017 انجام داد و در ترکیب تیم ملی پرتغال در جام جهانی فوتبال 2018 و 2022، قهرمانی اروپا 2020 و 2024، و فینال های لیگ ملت های یوفا در سال های 2019 و 2025 حضور داشت. او دو بار قهرمان لیگ ملت های یوفا شد و در سال 2019 در خاک پرتغال به تیم منتخب این تورنمنت راه یافت.

زندگی اولیه برونو فرناندز :

فرناندز در شهر مایا واقع در منطقهٔ کلان شهری پورتو به دنیا آمد. در دوران کودکی، هوادار بواویشتا و منچستر یونایتد بود. او همراه با برادر بزرگ ترش ریکاردو ـ که او نیز بازیکن حرفه ای فوتبال بود ـ در خیابان های محل زندگی شان فوتبال بازی می کرد. پدرش که به سوئیس مهاجرت کرده بود، می خواست برونو نیز همراه او برود، اما وی به دلیل سطح پایین فوتبال سوئیس در آن زمان از این کار امتناع ورزید.

حرفهٔ باشگاهی :

آغاز فعالیت

فرناندز دوران جوانی خود را در باشگاه محلی اینفستا آغاز کرد. در دوران رشد، پیشنهادی از آکادمی پورتو دریافت کرد، اما به دلیل عدم امکان والدینش برای رساندن روزانهٔ او به پورتو، به رقیب محلی یعنی بواویشتا پیوست که حمل ونقل به تمرینات را تأمین می کرد. او بیشتر دوران جوانی خود را در بواویشتا گذراند و ابتدا به عنوان مدافع میانی بازی می کرد، اما در 15 سالگی و پس از دورهٔ قرضی در پاستلریا، به هافبک هجومی تبدیل شد.

دورهٔ حضور در ایتالیا

نوارا (2012–2013)

در 27 اوت 2012 به نووارا در ایتالیا پیوست. فرناندز در ابتدا با دلتنگی برای وطن و دشواری یادگیری زبان ایتالیایی دست وپنجه نرم کرد. پس از پیوستن دوست دخترش به ایتالیا، به سرعت زبان را آموخت و در کشور جا افتاد؛ به او لقب های «مارادونای نووارا» و «مینی روی کاستا» دادند. پس از تنها چند هفته حضور در تیم های جوانان، به تیم اصلی در سری بی ارتقا یافت و در فصل 2012–2013 در کمی بیش از نیمی از بازی های لیگ به میدان رفت. او به تیمش کمک کرد تا به رتبهٔ پنجم برسد و به پلی آف صعود دست یابد.

اودینزه و سمپدوریا (2013–2017)

در تابستان 2013، باشگاه های سری آ یعنی اینتر میلان و یوونتوس خواهان جذب او بودند، اما فرناندز تصمیم گرفت در قراردادی مشترک به اودینزه بپیوندد که فرصت بازی در تیم اصلی را تضمین می کرد. او در 3 نوامبر نخستین بازی خود در سری آ را انجام داد و در نیمهٔ دوم دیدار خانگی 0–3 مقابل اینتر میلان به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. نخستین گل لیگ خود را در 7 دسامبر در تساوی 3–3 مقابل ناپولی به ثمر رساند. او در دیدار برگشت دو تیم نیز گلزنی کرد که به تساوی 1–1 انجامید.

در 16 اوت 2016، فرناندز به صورت قرضی و با بند خرید اجباری به سمپدوریا پیوست. او دوازده روز بعد نخستین بازی لیگ خود را انجام داد و شش دقیقه در پیروزی خانگی 2–1 مقابل آتالانتا به میدان رفت. نخستین گل خود برای تیم جدید را در 26 سپتامبر در شکست خارج از خانه 1–2 مقابل کالیاری به ثمر رساند. او در این فصل 5 گل در 33 بازی سری آ به ثمر رساند و به تیمش کمک کرد تا در رتبهٔ دهم قرار گیرد.

اسپورتینگ سی پی

2017–2018: بازیکن سال لیگ برتر پرتغال

در 27 ژوئن 2017، پس از بازگشت از قهرمانی زیر 21 سال اروپا، فرناندز با قراردادی پنج ساله و مبلغ گزارش شدهٔ 8٫5 میلیون یورو به علاوه پاداش ها به اسپورتینگ لیسبون پیوست. او در 6 اوت، نخستین بازی خود را با پیروزی خانگی 2–0 مقابل دسپورتیوو داس آوس انجام داد. در پنج بازی نخست لیگ برتر پرتغال، چهار گل به ثمر رساند، از جمله دابل در پیروزی خارج از خانهٔ 5–0 مقابل ویتوریا د گیمارائش. نخستین حضورش در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا در 12 سپتامبر بود که در دقیقهٔ 43 گل سوم را در پیروزی 3–2 مقابل المپیاکوس به ثمر رساند. او فصل نخست را با 16 گل (دوم پس از باس دوست) و 20 پاس گل به پایان رساند و در تیم منتخب سال و به عنوان بازیکن سال لیگ برتر پرتغال انتخاب شد.

در 15 مه 2018، فرناندز و چند هم تیمی و مربی در حملهٔ حدود 50 هوادار اسپورتینگ در محل تمرین باشگاه ـ پس از سوم شدن تیم و از دست دادن سهمیه لیگ قهرمانان ـ مجروح شدند. با وجود این، تیم در فینال جام حذفی پرتغال حاضر شد و مقابل دسپورتیوو داس آوس شکست خورد. فرناندز در 6 ژوئیه بازیکن سال لیگ شد. چهار روز بعد، قرارداد جدیدی پنج ساله با بند آزادسازی 100 میلیون یورو امضا کرد؛ او ابتدا قصد ترک استادیو ژوزه آلوالاده را پس از برکناری رئیس باشگاه برونو د کاروالیو داشت، اما با حقوق بهبودیافته ماندگار شد.

2018–2020: گلزن ترین هافبک اروپا

در 3 مارس 2019، با پنالتی دیرهنگام در پیروزی خانگی 3–1 مقابل پورتیموننزه، بیست وسومین گل رقابتی فصل خود را زد و رکورد آنتونیو اولیویرا برای گل های یک هافبک در یک فصل (از 1981–82) را شکست. در 5 مه، با هت تریک در پیروزی 8–1 خارج از خانه مقابل بلننسه، با 31 گل، گلزن ترین هافبک پرتغالی تاریخ در یک فصل شد. گل آخر فصل را در 25 مه در فینال جام حذفی پرتغال مقابل پورتو زد و به پیروزی تیم کمک کرد. او برای دومین سال پیاپی بازیکن سال لیگ برتر پرتغال شد.

در فصل 2019–20، در 10 بازی نخست هفت گل زد، از جمله گل در شش بازی متوالی ـ سومین بازیکن اسپورتینگ در قرن 21 پس از ماریو ژاردل و باس دوست. در 28 نوامبر، دو گل زد و دو پاس گل داد در پیروزی 4–0 مقابل آیندهوون و صعود به مراحل حذفی لیگ اروپا را تضمین کرد.

منچستر یونایتد

2019–2020: آقای گل لیگ اروپا

در 29 ژانویه 2020، منچستر یونایتد توافق انتقال با مبلغ تا 80 میلیون یورو (67٫6 میلیون پوند) را اعلام کرد. انتقال روز بعد با مبلغ اولیهٔ 55 میلیون یورو (47 میلیون پوند) به علاوه 25 میلیون یورو پاداش و 10 درصد سود فروش آینده نهایی شد. او قراردادی پنج ونیم ساله امضا کرد.

نخستین بازی اش در 1 فوریه با تساوی 0–0 خانگی مقابل ولورهمپتون واندررز بود. در 17 فوریه، پاس گل دوم را در پیروزی 2–0 خارج از خانه مقابل چلسی داد. در نخستین بازی اروپایی مقابل کلوب بروژ (1–1)، تعویضی وارد شد. نخستین گلش پنالتی در پیروزی 3–0 مقابل واتفورد بود و پاس گل سوم را هم داد. گل اروپایی نخست در بازی برگشت مقابل بروژ (پنالتی) و پیروزی 5–0 بود. در 16 مارس، بازیکن ماه فوریهٔ لیگ برتر شد.

در 30 ژوئن، نخستین دابل خود را در پیروزی 3–0 مقابل برایتون و هوو آلبیون زد. در ژوئن، بازیکن ماه و گل ماه لیگ برتر شد ـ نخستین بازیکن تاریخ لیگ که هر دو را همزمان برد ـ و نخستین بازیکن منچستر یونایتد پس از کریستیانو رونالدو (2006–07) که دو ماه پیاپی این جایزه را گرفت. در سپتامبر، جایزهٔ سر مت بوسبی (بهترین بازیکن فصل پیش باشگاه) را برد.

2020–2021: موفقیت فردی و فینال لیگ اروپا

در 26 سپتامبر، گل صدمین دقیقه مقابل برایتون (3–2) زد ـ یکی از دیرترین گل های تاریخ لیگ برتر ـ پس از سوت پایان داور و با کمک VAR پنالتی گرفت و تبدیل کرد. در 7 نوامبر، دابل زد و پاس گل داد در پیروزی 3–1 خارج از خانه مقابل اورتون. بازیکن ماه نوامبر (4 گل، 1 پاس گل) و دسامبر (3 گل، 4 پاس گل) شد ـ نخستین بازیکن با چهار جایزه در یک سال تقویمی. در 2 فوریه 2021، یک گل و دو پاس گل در پیروزی رکودی 9–0 خانگی مقابل ساوتهمپتون داد. با 18 گل سومین گلزن و با 12 پاس گل دومین پاسور لیگ شد.

در آوریل، یک روز پس از اعلام پیوستن به سوپرلیگ اروپا، نخستین بازیکن احتمالی این لیگ بود که مخالفت کرد: «رویاها را نمی توان خرید.» روز بعد، منچستر یونایتد انصراف داد و سوپرلیگ «تعلیق» شد. در 29 آوریل، دو گل و دو پاس گل در پیروزی 6–2 خانگی مقابل رم (نیمه نهایی رفت لیگ اروپا) داد؛ در برگشت پاس گل داد و تیم با مجموع 8–5 به فینال رسید. در 18 مه، دومین سال پیاپی جایزهٔ سر مت بوسبی را برد. در 26 مه، در فینال لیگ اروپا مقابل ویارئال (1–1 پس از وقت اضافه)، پنالتی خود را گل کرد اما تیم در ضربات پنالتی باخت.

2021–2022: برترین پاسور گل لیگ قهرمانان اروپا

در 14 اوت، در نخستین بازی فصل لیگ برتر، هت تریک مقابل لیدز یونایتد (5–1) کرد. سپس مقابل نیوکاسل یونایتد گل زد، اما دو هفته بعد پنالتی دقیقهٔ آخر مقابل استون ویلا را از دست داد. عذرخواهی خود را در اینستاگرام منتشر کرد. در 23 نوامبر، پاس گل به جیدون سانچو در پیروزی 2–0 خارج از خانه مقابل ویارئال داد و صعود به یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان را تضمین کرد؛ نخستین بازیکن انگلیسی با پاس گل در پنج بازی متوالی یک دوره لیگ قهرمانان. در 2 دسامبر، صدمین بازی اش را با گل نخست در پیروزی 3–2 خانگی مقابل آرسنال انجام داد.

در 1 آوریل 2022، قرارداد جدیدی تا ژوئن 2026 (با گزینهٔ تمدید یک ساله) امضا کرد. در 2 مه، پنجاهمین گل خود برای باشگاه را در پیروزی 3–0 خانگی مقابل برنتفورد زد. عملکردش در فصل کاهش یافت؛ او و هم تیمی ها تحت فشار بودند، هواداران از اعتراضات مکررش به داوران ناراضی شدند و تیم ششم شد و به لیگ اروپا راه یافت، هرچند فرناندز با 7 پاس گل برترین پاسور لیگ قهرمانان 2021–22 بود.

2022–2023: پایان دوران بدون جام

در 1 ژوئیه 2022، منچستر یونایتد شمارهٔ پیراهن فرناندز را از 18 به 8 تغییر داد ـ شمارهٔ مورد علاقه اش در اسپورتینگ لیسبون و ادای احترام به تاریخ تولد و پدرش ـ پس از جدایی خوان ماتا. او نخستین گل فصل را در 27 اوت در پیروزی 1–0 خارج از خانه مقابل ساوتهمپتون زد.

در 3 ژانویه 2023، در صد و پنجاهمین بازی اش، پاس گل گل مارکوس رشفورد را در پیروزی 3–0 خانگی مقابل بورنموث داد. دو هفته بعد، در دربی منچستر، با پاس گل کلیدی در بازگشت 2–1 مقابل منچستر سیتی نقش داشت و به پیروزی های متوالی تا نه بازی رساند. در 18 ژانویه، در تساوی 1–1 خارج از خانه مقابل کریستال پالاس گل زد و به صدمین مشارکت گلزنی اش برای باشگاه رسید؛ او دومین هافبک پربارترین منچستر یونایتد در لیگ برتر پس از پل اسکولز شد. در 26 فوریه، در فینال جام اتحادیه 2023 در ومبلی، در پیروزی 2–0 مقابل نیوکاسل یونایتد فیکسچر بازی کرد و نخستین جامش با باشگاه را فتح کرد.

فرناندز با 119 موقعیت سازی، بیشترین فرصت را در لیگ برتر 2022–23 ایجاد کرد ـ رکورد از 2003–04 برای یک بازیکن منچستر یونایتد. تیم با سوم شدن، به لیگ قهرمانان 2023–24 صعود کرد. در فینال جام حذفی 2023، پنالتی تساوی را زد اما در نهایت 2–1 مقابل منچستر سیتی باخت.

2023–تاکنون: کاپیتانی و فتح جام حذفی

در 20 ژوئیه 2023، فرناندز جانشین هری مگوایر به عنوان کاپیتان شد. در 26 اوت، نخستین گل فصل (پنالتی) و پاس گل کاسمیرو را در بازگشت 3–2 مقابل ناتینگهام فارست داد. ماه های بعد، تیم شروع سختی داشت، به ویژه در لیگ برتر و لیگ قهرمانان، و در گروه آخر شد. کاپیتانی اش زیر سؤال رفت، هرچند او با 72 بازی و 6666 دقیقه از 15 سپتامبر 2022 تا 2023، پربازی ترین بازیکن جهان بود.

در ژانویه 2024، پیشنهاد 100 میلیون یورویی از الهلال عربستان دریافت کرد، اما رد کرد و گفت کارهای ناتمامی در یونایتد دارد. در 7 آوریل، پنجاهمین گل لیگ برترش را از 46 متری مقابل لیورپول (2–2) زد. در آوریل، با هفت گل در شش بازی، بازیکن ماه منچستر یونایتد شد. در 23 مه، سومین بار جایزهٔ سر مت بوسبی را برد. 

در فینال جام حذفی انگلیس 2024 مقابل منچستر سیتی، پاس گل کوبی مینو را داد و در پیروزی 2–1، دومین جام خود و نخستین جامش به عنوان کاپیتان را فتح کرد. روی کین پس از بازی گفت: «از برونو انتقاد می کردم، اما اشتباه کردم؛ رهبری اش عالی بود.» در ژوئیه، شایعات انتقال به عربستان مطرح شد، اما در اوت، قرارداد تا 30 ژوئن 2027 تمدید شد.

در 29 سپتامبر، با خطای شدید روی جیمز مدیسون در شکست 3–0 مقابل تاتنهام هاتسپر اخراج شد، اما کارت قرمز توسط انجمن فوتبال لغو گردید. در 3 اکتبر، در تساوی 3–3 مقابل پورتو در لیگ اروپا، با دو کارت زرد دومین اخراج متوالی اش را دید ـ نخستین پس از اریک کانتونا در 1994. در 11 نوامبر، در دویست و پنجاهمین بازی، گل نخست و پاس گل آلخاندرو گارناچو را در پیروزی 3–0 مقابل لستر سیتی داد. در 26 دسامبر، در شکست 2–0 مقابل ولورهمپتون سومین اخراج فصل را گرفت ـ نخستین پس از 16 سال. در 13 مارس، هت تریک مقابل رئال سوسیداد (4–1 رفت، 5–2 مجموع) در یک هشتم لیگ اروپا زد. عملکرد مارس (دو گل، دو پاس گل، از جمله فرای مستقیم مقابل آرسنال) پنجمین جایزهٔ بازیکن ماه لیگ برتر را آورد.

در 20 ژوئن 2025، یکی از شش نامزد جایزهٔ بازیکن سال PFA شد. در 30 اوت، نخستین گل لیگ فصل (پنالتی دقیقهٔ 97) در پیروزی 3–2 مقابل برنلی زد. در 20 سپتامبر، در دویستمین بازی لیگ برتر مقابل چلسی، صدمین گلش برای منچستر یونایتد در تمام رقابت ها را در پیروزی 2–1 به ثمر رساند. در فصل 2024–25، منچستر یونایتد بدترین عملکرد تاریخ لیگ برتر را با رتبهٔ پانزدهم داشت، اما فرناندز به انتقاد از هم تیمی ها پرداخت و خواستار تقویت تیم شد. در تابستان 2025، پیشنهادهای سنگینی از عربستان رد کرد و به ماندن در سطح بالا متعهد ماند. تا نوامبر 2025، به 300 بازی برای باشگاه رسید و تحت روبیو آموریم به عنوان هافبک دفاعی بازی می کند، هرچند چرخشی در برنامه است. شایعات انتقال همچنان ادامه دارد، اما فرناندز بر ماندن تأکید دارد.

تیم ملی

2012–2017: سطوح پایه!

با زیر 20 سال ها، در تورنمنت تولون 2014 شرکت کرد و با گل مقابل شیلی در مرحله گروهی، به سوم شدن کمک کرد. در مجموع، 28 بازی در سطوح زیر 19، 20، 21 و 23 سال انجام داد. پیش از نخستین بازی ملی بزرگسالانش (debut ملی)، برونو فرناندز توسط روی ژرژه (مربی تیم زیر 21 سال پرتغال) به عنوان کاپیتان تیم ملی زیر 21 سال انتخاب شد.

در مقدماتی زیر 21 سال، چهار گل و چهار پاس گل داد و به قهرمانی اروپا 2017 صعود کرد. در ژوئن 2017، در تورنمنت گل مقابل صربستان زد و به مرحله گروهی رسید.

در المپیک 2016، در تمام بازی ها فیکسچر بود و به یک چهارم نهایی رسید.

فرناندز از 2017 در تیم ملی بزرگسالان حضور دارد و در جام جهانی 2018 و 2022، یورو 2020 و 2024، و فینال های لیگ ملت های 2019 و 2025 (قهرمانی دو بار، عضو تیم منتخب 2019) بازی کرد. تا اکتبر 2025، 84 بازی و 25 گل ملی دارد.

2017–2018: نخستین بازی ها و جام جهانی

فرناندز در دوران حضورش در ایتالیا نادیده گرفته شد، اما در 28 اوت 2017 برای مقدماتی جام جهانی مقابل جزایر فارو و مجارستان جایگزین پیزی مصدوم شد، هرچند بازی نکرد. نخستین بازی کاملش در 10 نوامبر 2017 بود؛ در پیروزی دوستانه 3–0 مقابل عربستان سعودی در ویزو، 34 دقیقه جایگزین مانوئل فرناندز شد.

او توسط فرناندو سانتوس برای جام جهانی 2018 روسیه انتخاب شد. نخستین گل ملی اش را در 7 ژوئن با ضربه سر در پیروزی 3–0 دوستانه مقابل الجزایر پیش از تورنمنت زد. در جام جهانی، در 15 ژوئن 66 دقیقه در تساوی 3–3 گروهی مقابل اسپانیا بازی کرد و کارت گرفت. پرتغال در 30 ژوئن در یک هشتم نهایی 2–1 به اروگوئه باخت و حذف شد.

2018–2021: قهرمانی لیگ ملت ها و مشکلات پس از آن

فرناندز در سه بازی مرحله گروهی لیگ ملت های یوفا 2018–19 انتخاب شد و به صعود میزبان به فینال های نخست کمک کرد. در فینال ها، هر دو بازی را انجام داد و پرتغال با پیروزی 1–0 مقابل هلند در پورتو قهرمان شد. به دلیل عملکردش، در تیم منتخب تورنمنت قرار گرفت.

در یورو 2020 (به تعویق افتاده)، در تمام بازی ها حاضر بود، اما پرتغال در یک هشتم نهایی حذف شد. او به دلیل ناتوانی در تکرار فرم باشگاهی، خستگی شدید و تحت الشعاع قرار گرفتن توسط هم تیمی ها مورد انتقاد قرار گرفت و در بازی آخر گروهی نیمکت نشین شد.

2022–تاکنون: پیشرفت ملی

در 29 مارس 2022، دو گل در پیروزی 2–0 مقابل مقدونیه شمالی در فینال پلی آف مقدماتی زد و صعود پرتغال به جام جهانی 2022 قطر را تضمین کرد.

در اکتبر، در فهرست اولیهٔ 55 نفره و نهایی 26 نفرهٔ جام جهانی 2022 قرار گرفت. در 25 نوامبر، دو پاس گل در پیروزی 3–2 گروهی مقابل غنا داد و سه روز بعد، با دو گل در پیروزی 2–0 مقابل اروگوئه، صعود تیم به مراحل حذفی را قطعی کرد.

 در 6 دسامبر، پاس گل پپه (دومین گل در پیروزی 6–1 مقابل سوئیس در یک هشتم نهایی) را داد؛ پپه دومین بازیکن مسن تاریخ تورنمنت شد. پرتغال در یک چهارم نهایی 1–0 به مراکش باخت. فرناندز با سه پاس گل، مشترک برترین پاسور تورنمنت شد.

فرم جام جهانی اش در مقدماتی یورو 2024 ادامه یافت؛ در مارس دو پاس گل و دابل مقابل بوسنی و هرزگوین (3–0 در 17 ژوئن). در 8 سپتامبر (تولد 29 سالگی)، گل تنها پیروزی خارج از خانه مقابل اسلواکی را زد. در 11 سپتامبر، یک گل و سه پاس گل در پیروزی رکودی 9–0 خانگی مقابل لوکزامبورگ داد ـ بزرگ ترین پیروزی تاریخ پرتغال. در بازی برگشت مقابل اسلواکی (13 نوامبر)، دو پاس گل در پیروزی 3–2 داد و سریع ترین صعود پرتغال به تورنمنت بزرگ را رقم زد. با هشت پاس گل، برترین پاسور مقدماتی شد؛ پرتغال صدرنشین گروه شد و رکورد 10 پیروزی متوالی ملی را ثبت کرد.

در 21 مه 2024، در فهرست 26 نفره یورو 2024 قرار گرفت. در 22 ژوئن، گل سوم در پیروزی 3–0 مقابل ترکیه زد و صعود به مراحل حذفی را تضمین کرد. در یک هشتم نهایی مقابل اسلوونی، 120 دقیقه بازی کرد و پنالتی دوم را در ضربات پنالتی (3–0) گل کرد. پرتغال در یک چهارم نهایی در ضربات پنالتی 5–3 به فرانسه باخت.

سبک بازی

فرناندز هافبک هجومی مستقیم، پرانرژی و باکس تو باکس است که هم مدافعان را دریبل می زند و هم ریتم بازی را تنظیم می کند. مستقیم بودنش باعث ریسک بالا در پاس ها می شود، اما پس از از دست دادن توپ، فوراً پرس می کند. او گلزن قهاری از میانه میدان است؛ شوت های بیرون محوطه، ضربات آزاد دقیق و پنالتی زن مطمئن دارد. حرکت بدون توپش کلیدی است؛ در مناطق هجومی پرسه می زند یا عقب می کشد تا توپ را بگیرد. علاوه بر هافبک هجومی، در نقش هافبک مرکزی عمیق تر یا مهاجم دوم نیز بازی می کند. در منچستر یونایتد تحت اریک تن هاخ، اغلب در راست بازی کرد و به دلیل سانترهای دقیق، پاسور مؤثری شد.

نظرات و تصویر

پپ گواردیولا درباره خلاقیت و گلزنی اش گفت: «تأثیر برونو فوق العاده است. باورنکردنی. خلاقیتش یکی از بهترین هایی است که دیده ام.» کوین دی بروینه در 2023 او را بهترین هافبک لیگ برتر دانست: «ماشین خلاقیت.» ریو فردیناند گفت: «او شانس سازی، تخیل، صبر در محوطه، شوت از لبه محوطه و کنترل توپ دارد» و رهبری اش را ستود. اوله گونار سولشائر او را ترکیبی از پل اسکولز و خوان سباستین ورون خواند. گلزنی اش با فرانک لمپارد مقایسه شد، پس از شکستن رکورد گلزن ترین هافبک اروپا در یک فصل.

با وجود این، رفتار روی میدانش ـ زبان بدن، واکنش های احساسی، اعتراض به داوران، دست تکان دادن و انتقاد علنی از هم تیمی ها ـ مورد انتقاد است. گری نویل آن را «کودکانه» خواند و گفت برای کاپیتان مناسب نیست. روی کین از «غر زدن» در سختی ها انتقاد کرد و گفت کاپیتان باید مقاوم باشد. منتقدان معتقدند این outbursts رهبری اش را تضعیف و جو تیم را منفی می کند.

جشن گل

فرناندز در طول حرفه اش جشن گل خاصی دارد: پس از گلزنی، معمولاً با هر دو دست گوش های خود را می پوشاند؛ ادای احترامی به دخترش که هنگام تظاهر به نشنیدن حرف های او، گوش هایش را می گیرد.

حمایت مالی

فرناندز توسط شرکت پوشاک ورزشی نایکی حمایت می شود و از کفش های نایکی مرکوریال ویپور استفاده می کند.

زندگی شخصی

فرناندز در 18 سالگی برای پیوستن به نووارا به ایتالیا رفت و دوست دوران کودکی اش، آنا پینو، همراه او بود؛ آن ها در سال 2015 ازدواج کردند. این زوج یک دختر (ژانویهٔ 2017) و یک پسر (سپتامبر 2020) دارند. او روی هر دو بازویش خالکوبی دارد: عدد 8 به یاد تاریخ تولد و پدرش (که فوتبالیست بود و شمارهٔ 8 می پوشید)، حرف F نماد نام خانوادگی اش، و عدد 23 به یاد نخستین بازی ملی اش در 23 سالگی.

فرناندز چند زبانه است؛ علاوه بر پرتغالی مادری، به اسپانیایی، انگلیسی و ایتالیایی مسلط است و کمی فرانسوی نیز صحبت می کند.

برادرش ریکاردو نیز فوتبالیست است و در ردهٔ نهم فوتبال انگلیس برای باشگاه رافی بازی می کند.

اطلاعات باشگاهی :

دوران جوانی :

دوران حرفه ای : 

تیم ملی :

افتخارات برونو فرناندز :

اسپورتینگ سی پی

• جام حذفی پرتغال: 2018–19  

• جام اتحادیه پرتغال: 2017–18، 2018–19

منچستر یونایتد

• جام حذفی انگلیس: 2023–24  

• جام اتحادیه انگلیس: 2022–23  

• نایب قهرمان لیگ اروپا: 2020–21، 2024–25

پرتغال

• لیگ ملت های یوفا: 2018–19، 2024–25

فردی

• بازیکن جوان ماه اتحادیه بازیکنان حرفه ای پرتغال: اوت 2017، سپتامبر 2017، اکتبر/نوامبر 2017، فوریه 2018، آوریل 2018  

• بازیکن ماه لیگ برتر پرتغال: اوت 2017، سپتامبر 2017، آوریل 2018، دسامبر 2018، فوریه 2019، مارس 2019، آوریل 2019  

• گل ماه لیگ برتر پرتغال: اوت 2017، سپتامبر 2017  

• تیم منتخب سال لیگ برتر پرتغال: 2017–18، 2018–19  

• بازیکن سال لیگ برتر پرتغال (LPFP): 2017–18، 2018–19  

• آقای گل جام حذفی پرتغال: 2018–19 (6 گل)  

• تیم فصل لیگ اروپا: 2017–18، 2019–20، 2020–21  

• تیم فصل لیگ اروپا: 2024–25  

• آقای گل لیگ اروپا: 2019–20، 2024–25  

• فوتبالیست سال اسپورتینگ لیسبون: 2018، 2019  

• فوتبالیست سال CNID: 2019  

• تیم منتخب فینال های لیگ ملت های یوفا: 2019  

• بازیکن ماه هواداران لیگ برتر (PFA): فوریه 2020، ژوئن/ژوئیه 2020  

• تیم منتخب سال لیگ برتر (PFA): 2020–21  

• بازیکن ماه لیگ برتر انگلیس: فوریه 2020، ژوئن 2020، نوامبر 2020، دسامبر 2020، مارس 2025  

• گل ماه لیگ برتر انگلیس: ژوئن 2020، فوریه 2021، سپتامبر 2023  

• جایزه سر مت بوسبی (بهترین بازیکن سال منچستر یونایتد): 2019–20، 2020–21، 2023–24، 2024–25  

• بازیکن سال انتخابی بازیکنان منچستر یونایتد: 2024–25  

• گل فصل منچستر یونایتد: 2020–21 (مقابل اورتون، 6 فوریه 2021)  

• جایزه بازیکن سال مردان FSA: 2020  

• تیم منتخب سال اروپا (ESM): 2020–21

گردآوری: بخش ورزشی ساختمان‌یار